غزل ۲۸۱۴ - دو بالا می شود طول امل چون قد دو تا گردد

دو بالا می شود طول امل چون قد دو تا گردد
که مار از امتداد روزگاران اژدها گردد ۱

زخورشید سبکسیرست نعل سایه در آتش
زهی غافل که شاد از سایه بال هما گردد ۲

نقاب چهره امید باشد گرد نومیدی
غبار دیده یعقوب آخر توتیا گردد ۳

پشیمانی ندارد جان به آن جان جهان دادن
یکی صد می شود آن زر که صرف کیمیا گردد ۴

نیم نومید از جذب محبت با گرانجانی
که آهن صاحب بال و پر از آهن ربا گردد ۵

نگاه آشنا، چشم از حجاب آلوده ای دارم
که رنگ می به رویش پرده شرم و حیا گردد ۶

به پایان چون برم این راه بی انجام را صائب؟
که آتش زیر پایم از گرانخوابی حنا گردد ۷