غزل ۲۸۳۴ - ز آهم بیستون سرچشمه سیماب می گردد

ز آهم بیستون سرچشمه سیماب می گردد
دل آهن زبرق تیشه من آب می گردد ۱

درین دریا نه تنها قطره سر از پا نمی داند
زبان موج می پیچد، سرگرداب می گردد ۲

به داد حق قناعت کن که با اکسیر خرسندی
به خاکستر اگر پهلو نهی سنجاب می گردد ۳

کمر بسته است نه گردون به خون آبروی من
به آب روی من پنداری این دولاب می گردد ۴

عقیق بی نیازی نیست در گنجینه شاهان
سکندر گرد عالم بهر یک دم آب می گردد ۵

اگر داری تلاش وصل دست از جان بشو صائب
که شبنم را دل از قرب گلستان آب می گردد ۶