غزل ۲۸۳۷ - ازان از سیر صحرا خاطرم خشنود می گردد

ازان از سیر صحرا خاطرم خشنود می گردد
که داغم از سواد شهر مشک اندود می گردد ۱

زما اندیشه دارد خصم بی حاصل، نمی داند
که چوب بید در آتشگه ما عود می گردد ۲

غبار راه هر کس می شوم از پستی طالع
پی آزار من زنبور خاک آلود می گردد ۳

گر اظهار پشیمانی کند گردون مشو ایمن
که بدعهد از پشیمانی پشیمان زود می گردد ۴

اگر این است برق بی نیازی غمزه او را
متاع کفر و ایمان سر بسر نابود می گردد ۵

نمی دانم زیان و سود خود را، اینقدر دانم
که سود من زیان است و زیانم سود می گردد ۶

به چشم کم به داغ لاله صحرانشین منگر
که شمع ایمن اینجا در لباس دود می گردد ۷

من از زناریان کفر نعمت نیستم صائب
به اندک التفاتی خاطرم خشنود می گردد ۸