هوش مصنوعی:
این متن شعری است که به بیان احساسات عمیق و غمانگیز ناشی از فراق، مرگ و رنجهای زندگی میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر و استعارههای مختلف، مانند گریهی آسمان، ستارگان، طبیعت و حتی اشیاء بیجان، عمق درد و اندوه خود را بیان میکند. همچنین، این شعر به مفاهیم فلسفی مانند مرگ، تقدیر و ناچیزی انسان در برابر جهان اشاره دارد.
رده سنی:
18+
این متن حاوی مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، موضوعات مرتبط با مرگ و رنج ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین و نامناسب باشد.
غزل ۲۸۹۳ - قدر غم گر چشم سر بگریستی
قَدرِ غَمْ گَر چَشمِ سَر بِگْریستی
روز و شبها، تا سَحَر بِگْریستی ۱
آسْمان گَر واقِفَسْتی زین فِراق
اَنْجُم و شَمس و قَمَر بِگْریستی ۲
زین چُنین عَزلی شُهْ اَرْ واقِف شُدی
بر خود و تاج و کَمَر بِگْریستی ۳
گَر شبِ گِردَک بِدیدی این طَلاق
بر کِنار و بوسه بَر بِگْریستی ۴
گَر شرابِ لَعْل دیدی این خُمار
بر قِنینه وْ شیشه گَر بِگْریستی ۵
گَر گُلِستان واقِفَسْتی زین خَزان
بَرگِ گُلْ بر شاخِ تَر بِگْریستی ۶
مُرغِ پَرّان واقِفَسْتی زین شکار
سُست کردی بال و پَرْ بِگْریستی ۷
گَر فَلاطون را هُنر نَفْریفتی
نوحه کردی، بر هُنر بِگْریستی ۸
روزَن اَرْ واقِف شُدی از دودِ مرگ
روزَن و دیوار و دَر بِگْریستی ۹
کَشتی اَنْدَر بَحْرْ رَقصان میرَوَد
گَر بِدیدی این خَطَر بِگْریستی ۱۰
آتشِ این بوته گَر ظاهر شُدی
مُحْتَشَم بر سیم و زَر بِگْریستی ۱۱
رُستَم اَرْ هم واقِفَسْتی زین سِتَم
بر مَصاف و کَرّ و فَر بِگْریستی ۱۲
این اَجَل کَرّ است و ناله نَشْنَود
وَرنه با خونِ جِگَر بِگْریستی ۱۳
دل ندارد هیچ این جَلّادِ مرگ
وَرْ دِلَش بودی حَجَرْ بِگْریستی ۱۴
گَر نِمودی ناخُنانِ خویشْ مرگ
دست و پا بر هَمدِگَر بِگْریستی ۱۵
وَقتِ پیچاپیچ اگر حاضر شُدی
ماده بُز، بر شیرِ نَر بِگْریستی ۱۶
مادرِ فرزند خوار آمد، زمین
وَرْنه بر مرگِ پسر بِگْریستی ۱۷
جانِ شیرین دادن از تَلْخیِّ مرگ
گَر شُدی پیدا، شِکَر بِگْریستی ۱۸
دانَدی مُقْری که عَرعَر میکُند
تَرک کردی عَرّوعَرْ بِگْریستی ۱۹
گَر جَنازه واقِفَسْتی زین کَفَن
این جَنازه بر گُذَر بِگْریستی ۲۰
کودکِ نوزاد میگِرید زِ نُقل
عاقِلَسْتی، بیش تَر بِگْریستی ۲۱
لیک بیعقلی نَگِریَد طِفْل نیز
وَرْنه چَشمِ گاو و خَر بِگْریستی ۲۲
با همه تَلْخی، همین شیرینِ ما
چاره دیدی، چون مَطَر بِگْریستی ۲۳
زان که شیرین دید تَلْخیهایِ مرگ
زان چه دید آن دیده وَرْ بِگْریستی ۲۴
که گُذشت آنِ من و رفتْ آنچه رفت
کو خَبَر تا زین خَبَر بِگْریستی ۲۵
تیرِ زَهرآلود کامَد بر جِگَر
بر سِپَر جَستی، سِپَر بِگْریستی ۲۶
زیرِ خاکَم آنچُنان که این جهان
شاید اَرْ زیر و زَبَر بِگْریستی ۲۷
هین، خَمُش کُن، نیست یک صاحِب نَظَر
وَرْ بُدی صاحِب نَظَر بِگْریستی ۲۸
شَمسِ تبریزی بِرَفت و کو کسی
تا بر آن فَخْرُالْبَشَر بِگْریستی؟ ۲۹
عالَمِ معنی عَروسی یافت زو
لیک بیاو این صُوَر بِگْریستی ۳۰
این جهان را غیرِ آن سَمْع و بَصَر
گر بُدی سَمْع و بَصَر بِگْریستی ۳۱
روز و شبها، تا سَحَر بِگْریستی ۱
آسْمان گَر واقِفَسْتی زین فِراق
اَنْجُم و شَمس و قَمَر بِگْریستی ۲
زین چُنین عَزلی شُهْ اَرْ واقِف شُدی
بر خود و تاج و کَمَر بِگْریستی ۳
گَر شبِ گِردَک بِدیدی این طَلاق
بر کِنار و بوسه بَر بِگْریستی ۴
گَر شرابِ لَعْل دیدی این خُمار
بر قِنینه وْ شیشه گَر بِگْریستی ۵
گَر گُلِستان واقِفَسْتی زین خَزان
بَرگِ گُلْ بر شاخِ تَر بِگْریستی ۶
مُرغِ پَرّان واقِفَسْتی زین شکار
سُست کردی بال و پَرْ بِگْریستی ۷
گَر فَلاطون را هُنر نَفْریفتی
نوحه کردی، بر هُنر بِگْریستی ۸
روزَن اَرْ واقِف شُدی از دودِ مرگ
روزَن و دیوار و دَر بِگْریستی ۹
کَشتی اَنْدَر بَحْرْ رَقصان میرَوَد
گَر بِدیدی این خَطَر بِگْریستی ۱۰
آتشِ این بوته گَر ظاهر شُدی
مُحْتَشَم بر سیم و زَر بِگْریستی ۱۱
رُستَم اَرْ هم واقِفَسْتی زین سِتَم
بر مَصاف و کَرّ و فَر بِگْریستی ۱۲
این اَجَل کَرّ است و ناله نَشْنَود
وَرنه با خونِ جِگَر بِگْریستی ۱۳
دل ندارد هیچ این جَلّادِ مرگ
وَرْ دِلَش بودی حَجَرْ بِگْریستی ۱۴
گَر نِمودی ناخُنانِ خویشْ مرگ
دست و پا بر هَمدِگَر بِگْریستی ۱۵
وَقتِ پیچاپیچ اگر حاضر شُدی
ماده بُز، بر شیرِ نَر بِگْریستی ۱۶
مادرِ فرزند خوار آمد، زمین
وَرْنه بر مرگِ پسر بِگْریستی ۱۷
جانِ شیرین دادن از تَلْخیِّ مرگ
گَر شُدی پیدا، شِکَر بِگْریستی ۱۸
دانَدی مُقْری که عَرعَر میکُند
تَرک کردی عَرّوعَرْ بِگْریستی ۱۹
گَر جَنازه واقِفَسْتی زین کَفَن
این جَنازه بر گُذَر بِگْریستی ۲۰
کودکِ نوزاد میگِرید زِ نُقل
عاقِلَسْتی، بیش تَر بِگْریستی ۲۱
لیک بیعقلی نَگِریَد طِفْل نیز
وَرْنه چَشمِ گاو و خَر بِگْریستی ۲۲
با همه تَلْخی، همین شیرینِ ما
چاره دیدی، چون مَطَر بِگْریستی ۲۳
زان که شیرین دید تَلْخیهایِ مرگ
زان چه دید آن دیده وَرْ بِگْریستی ۲۴
که گُذشت آنِ من و رفتْ آنچه رفت
کو خَبَر تا زین خَبَر بِگْریستی ۲۵
تیرِ زَهرآلود کامَد بر جِگَر
بر سِپَر جَستی، سِپَر بِگْریستی ۲۶
زیرِ خاکَم آنچُنان که این جهان
شاید اَرْ زیر و زَبَر بِگْریستی ۲۷
هین، خَمُش کُن، نیست یک صاحِب نَظَر
وَرْ بُدی صاحِب نَظَر بِگْریستی ۲۸
شَمسِ تبریزی بِرَفت و کو کسی
تا بر آن فَخْرُالْبَشَر بِگْریستی؟ ۲۹
عالَمِ معنی عَروسی یافت زو
لیک بیاو این صُوَر بِگْریستی ۳۰
این جهان را غیرِ آن سَمْع و بَصَر
گر بُدی سَمْع و بَصَر بِگْریستی ۳۱
قالب: قصیده
تعداد ابیات: ۳۱
۱۱۲۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۸۹۲ - ای شه جاودانی، وی مه آسمانی
گوهر بعدی:غزل ۲۸۹۴ - با چنین رفتن، به منزل کی رسی؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.