غزل ۲۸۹۴ - با چنین رفتن، به منزل کی رسی؟

با چُنین رفتن، به مَنْزِل کِی رَسی؟
با چُنین خِصْلَت، به حاصل کِی رَسی؟ ۱

بس گِرانْ جانیّ و بَسْ اُشتُردلی
در سَبُک روحانِ یک دل کِی رَسی؟ ۲

با چُنین زَفتی، چگونه کم زنی
با چُنین وُصلَت، به واصِل کِی رَسی؟ ۳

چون که اَنْدَر سَر گُشادی نیسْتَت
در گُشادِ سِرِّ مُشکل کِی رَسی؟ ۴

هَمچو آبی اَنْدَرین گِل مانده‌یی
پَسْ به پاک از آب و از گِل کِی رَسی؟ ۵

بُگْذَر از خورشید، وَزْ مَهْ چون خَلیل
وَرْنه در خورشیدِ کامل کِی رَسی؟ ۶

چون ضَعیفی، رو، به فَضْلِ حَقْ گُریز
زان که بی‌مُفْضِل به مُفْضِل کِی رَسی؟ ۷

بی‌عِنایَت‌هایِ آن دریایِ لُطف
از چُنین موجی به ساحِل کِی رَسی؟ ۸

بی‌بُراقِ عشق و سعیِ جِبرَئیل
چون مُحَمَّد در مَنازل کِی رَسی؟ ۹

بی‌پناهان را پناهِ خود کُنی
در پناهِ شاهِ مُقْبِل کِی رَسی؟ ۱۰

پیشِ بِسْمِ اللّهْ، بِسْمِل شو تمام
وَرْنه چون مُردی، به بِسْمِل کِی رَسی؟ ۱۱