غزل ۲۹۸۴ - غباری از بیابان جنون بالا نمی گیرد

غباری از بیابان جنون بالا نمی گیرد
که دل از سینه لیلی ره صحرا نمی گیرد ۱

زمین سینه عاشق عجب خاصیتی دارد
که تا سرکش نباشد نخل، در وی پا نمی گیرد ۲

رسانیده است جایی همت من بی نیازی را
که آتش را خس و خارم زاستغنا نمی گیرد ۳

اگر پای حسابی روز محشر در میان باشد
سر خاری ازین گلزار پای ما نمی گیرد ۴

غبار غم زمین و آسمان را تنگ اگر سازد
فضای گوشه دل را کسی از ما نمی گیرد ۵

ندارد همچو ما غالب شریکی محنت عالم
کسی از پا نمی افتد که دست ما نمی گیرد ۶

زبان گندمین تنخواه نان جو بود صائب
فلک روزی عبث از مردم دانا نمی گیرد ۷