غزل ۳۰۰۳ - محبت سنگ خارا را ز اهل درد می سازد

محبت سنگ خارا را ز اهل درد می سازد
تجلی کوه را مجنون صحرا گرد می سازد ۱

بهشت آرد برون روز جزا سر از گریبانش
کسی کز برگ عیش اینجا به داغ و درد می سازد ۲

منه بر اختر اقبال دل از ساده لوحیها
کجا یک جا قرار این مهره خوش گرد می سازد؟ ۳

مرا پیری اگر چون مرده در کافور خواباند
زکار عشق کی دست و دل من سرد می سازد؟ ۴

غزال شوخ چشم من خیال وحشیی دارد
که با هر کس گرفت الفت، زعالم فرد می سازد ۵

زسوز عشق او شد کهربایی استخوان من
که روی صبح را خورشید تابان زرد می سازد ۶

زعیاری یکی شد خال با خط دلاویزش
بلای جان بود دزدی که با شبگرد می سازد ۷

مزن لاف شکیب و صبر با هجران او صائب
که این درد گرانجان مرد را نامرد می سازد ۸