غزل ۳۰۱۲ - لبش از خنده دندان نما جان تازه می سازد

لبش از خنده دندان نما جان تازه می سازد
شراب صبح جان می پرستان تازه می سازد ۱

اگرچه صفحه روی تو از خط کافرستان شد
همان صبح بناگوش تو ایمان تازه می سازد ۲

نظر سیراب می گردد چو یاقوت از تماشایش
سفالی را که آن خط چوریحان تازه می سازد ۳

غبار خاطر من بیش می گردد زتردستان
زمین تشنه را هر چند باران تازه می سازد ۴

نسیم صبح پیغام که می آرد به این گلشن؟
که از هر غنچه شاخ گل گریبان تازه می سازد ۵

دل آزاده ما هم زبرگ عیش می بالد
لباس سرو را گر نوبهاران تازه می سازد ۶

مدار امید آسایش برون نارفته از عالم
نفس غواص در بیرون عمان تازه می سازد ۷

فریب مردمی صائب مخور از چشم پرکارش
که از بهر شکستن عهد و پیمان تازه می سازد ۸