غزل ۳۱۶۴ - زخون خوردن اثرهای نمایان باز می ماند

زخون خوردن اثرهای نمایان باز می ماند
ز آهو نافه، گفتار از سخن پرداز می ماند ۱

زیک هشیار بزم میکشان افسرده می گردد
به اندک مایه ای، شیر از روانی باز می ماند ۲

متاب از سختی ایام روی دل که آیینه
چو گرداند زصیقل روی، بی پرداز می ماند ۳

اگر این است حسن عاقبت مطلب روایان را
به مطلب می رسد هر کس زمطلب باز می ماند ۴

مرو در خون صید لاغر من کز شکار من
همین مشت پری در چنگل شهباز می ماند ۵

رجا و خوف را در هیچ حال از کف مده صائب
که چون یک بال گردد مرغ از پرواز می ماند ۶