غزل ۳۱۹۵ - غم عالم به دل از دیده خونبار می آید

غم عالم به دل از دیده خونبار می آید
به این گلشن خزان از رخنه دیوار می آید ۱

تسلی در دل آزرده عاشق نمی باشد
ازین ویرانه دایم ناله بیمار می آید ۲

به سختیهای دوران صبر کن ای تشنه راحت
که آب گریه شادی ازین کهسار می آید ۳

فشاند آستین بی نیازی چون غنای حق
چه از گفتار می خیزد، چه از کردار می آید؟ ۴

پس از مردن به من شد مهربان جانان، ندانستم
زخواب مرگ کار دولت بیدار می آید ۵

چراغ گل زبیتابی به شمع صبح می ماند
کدامین سنگدل یارب به این گلزار می آید؟ ۶

در آن وادی که قطع ره به همت می توان کردن
زپای خفته کار تیغ لنگردار می آید ۷

زحبس پیله، کرم پیله هم آزاد می گردد
اگر زاهد برون از پرده پندار می آید ۸

اگر در دل نباشد غصه دوران گره صائب
سخن یکدست می خیزد، نفس هموار می آید ۹