غزل ۳۱۹۶ - دل از مژگان خواب آلود در زنهار می آید

دل از مژگان خواب آلود در زنهار می آید
بلای جان بود تیغی که لنگردار می آید ۱

میانجی نیست حاجت نقطه و پرگار وحدت را
سر همت بلندان خود به پای دار می آید ۲

ندارد جنگ با هم شیوه مستوری و مستی
زجوش می به گوشم بانگ استغفار می آید ۳

زقید صد گره در یک گره می افکند خود را
کسی کز حلقه تسبیح در زنار می آید ۴

تو چون طفلان زوصل گل به دیدن نیستی قانع
وگرنه کار در از رخنه دیوار می آید ۵

خلاصی از ملامت نیست سرگرم محبت را
سر خورشید هر جا رفت بر دیوار می آید ۶

محال است این که داغ لاله رویان در جگر ماند
گل رنگین به سیر گوشه دستار می آید ۷

نواسنجی که در دل زخم خاری دارد از غیرت
به جای ناله خون گرمش از منقار می آید ۸

سخن را صاف خواهی، لوح دل را صاف کن صائب
که از آیینه طوطی بر سر گفتار می آید ۹