غزل ۳۲۱۷ - زمن راز دل صدچاک پوشیدن نمی آید

زمن راز دل صدچاک پوشیدن نمی آید
زبوی گل، نفس در سینه دزدیدن نمی آید ۱

اگرچه خار این بستانم، اما خار دیوارم
زدست کوته من دل خراشیدن نمی آید ۲

اگر دریای گوهر زیر دامن چون حباب آرم
زچشم سیر من بر خویش بالیدن نمی آید ۳

زخواب نیستی برجسته ام از شورش هستی
زدست من بغیر از چشم مالیدن نمی آید ۴

فلکها سینه می دزدند از داغ جنون من
زهر کم ظرف رطل عشق نوشیدن نمی آید ۵

مرا مست لقا سر در بیابان جهان دادی
ندانستی زمستان غیر لغزیدن نمی آید؟ ۶

به هر سروی که پیچم نگسلم پیوند از و هرگز
زمن چون تاک بر هر نخل پیچیده نمی آید ۷

بشو دست از جهان گر چشم فیض از صبحدم داری
که از دست نگارین شیر دوشیدن نمی آید ۸

به یک نیت تمام عمر می آرم بسر صائب
به هر نیت زمن چون قرعه غلطیدن نمی آید ۹