غزل ۳۲۱۸ - به خاطر هیچگه آن قامت موزون نمی آید

به خاطر هیچگه آن قامت موزون نمی آید
که آه از سینه ام گلگون قبا بیرون نمی آید ۱

نه (از) پیغام اثر، نه از اجابت نامه ای دارد
زخجلت قاصد آه من از گردون نمی آید ۲

به یک پیمانه عمر رفته را از راه گرداند
زساقی آنچه می آید ز افلاطون نمی آید ۳

لب خمیازه پردازم خمار بوسه ای دارد
به روی کار من آب از می گلگون نمی آید ۴

چسان از پنجه آهن ربا دامن کشد آهن؟
به روی خاک، گنج از جذبه قارون نمی آید ۵

چه خوش مستانه می از خلوت مینا برون آمد
چنین خورشید از ابر تنک بیرون نمی آید ۶

زهندستان به ایران می برم بخت سیه صائب
چها بر سر مرا از طالع وارون نمی آید ۷