غزل ۳۲۴۴ - آن که از عمر سبکسیر وفا می طلبد

آن که از عمر سبکسیر وفا می طلبد
لنگر از سیل و اقامت ز هوا می طلبد ۱

هرکه دارد طمع عافیت از آخر عمر
ساده لوحی است که از درد صفا می طلبد ۲

کشتیی را که شود کوه غم من لنگر
ناخدا موج خطر را ز خدا می طلبد ۳

به گواهان لباسی نشود خون ثابت
خون ما را که ازان لعل قبا می طلبد؟ ۴

هوس دیدن رویی است مرا در خاطر
که نقابش دو جهان روی نما می طلبد ۵

صدف پوچ گران است به دل دریا را
دامن دشت جنون آبله پا می طلبد ۶

نیست از سایه دیوار قناعت خبرش
آن که دولت ز پر و بال هما می طلبد ۷

حرص بی شرم به آداب نمی پردازد
همه چیز از همه کس در همه جا می طلبد ۸

چشم بر دست فقیرست غنی را صائب
شاه پیوسته ز درویش دعا می طلبد ۹