غزل ۳۲۵۰ - کور باد آن که ز روی تو نظر می پیچد

کور باد آن که ز روی تو نظر می پیچد
سر مبادش که ز شمشیر تو سر می پیچد ۱

سنبلی از ته هر سنگ برون می آید
آه فرهاد چو در کوه و کمر می پیچد ۲

شیون دل بود از چشم، که در خانه صدا
دایم از رهگذر حلقه در می پیچد ۳

تا قیامت در دل بسته نخواهد ماندن
عاقبت دست دعا قفل اثر می پیچد ۴

بر تهیدستی آغوش بگریم صائب
هاله ای را چو ببینم به قمر می پیچد ۵