غزل ۳۲۶۱ - چه بهشتی است که یارم ز سفر برگردد

چه بهشتی است که یارم ز سفر برگردد
از نظر ناشده چون نور نظر برگردد ۱

قدرت عجز اگر این است که من یافته ام
تیغ دندانه شود تا ز سپر برگردد ۲

سفر عشق محال است مکرر نشود
هرکه این راه به پا رفت به سر برگردد ۳

نه چنان رفته ام از خود که به خود باز آیم
به دل سنگ محال است شرر برگردد ۴

ترک دنیا نکند حرص به دست افشاندن
مگس خیره مکرر به شکر برگردد ۵

تیر آه من و اندیشه ز گردون، هیهات
ناوک سخت کمان کی ز سپر برگردد؟ ۶

رم آهو که عنانش به کف خودرایی است
به تماشای تو ای طرفه پسر برگردد ۷

از غریبی دل خود همچو مه بدر مخور
که به خورشید همان نور قمر برگردد ۸

تیر آهی که به صد زور گشایم ز جگر
از نگونساری طالع به جگر برگردد ۹

جان شیرین نکند یاد ز دنیای خسیس
به نی خشک محال است شکر برگردد ۱۰

عمر چون رفت ز کف، سود ندارد افسوس
کی به نیسان ز صدف آب گهر برگردد؟ ۱۱

بیخبر یار مگر بر سرم آید صائب
ور نه آن صبر که دارد خبر برگردد؟ ۱۲