غزل ۳۲۶۷ - چشم شوخ تو چو بر همزن مژگان گردد

چشم شوخ تو چو بر همزن مژگان گردد
دو جهان فتنه به هم دست و گریبان گردد ۱

در غبار دل ما آه عبث پیچیده است
این نه ابری است که از باد پریشان گردد ۲

حیرت وصل زبان بند لب گفتارست
طوطی آن به که جدا از شکرستان گردد ۳

بی حجاب تن خاکی نرسد جان به کمال
پسته بی پوست محال است که خندان گردد ۴

داغ محرومی اگر آب کند سایل را
به ازان است که شرمنده احسان گردد ۵

از کفن جامه احرام سرانجام دهد
هرکه را درد طلب سلسله جنبان گردد ۶

عشق هر روز شد از روز دگر مشکلتر
نیست در طالع این کار که آسان گردد ۷

هرکه چون آبله در حلقه آهل نظرست
هر قدم گرد سر خار مغیلان گردد ۸

در پریخانه دل نیست قرارش صائب
طفل اشکی که بدآموز به دامان گردد ۹