غزل ۳۲۶۸ - نخل قد تو به باغی که خرامان گردد

نخل قد تو به باغی که خرامان گردد
سرو در زیر پر فاخته پنهان گردد ۱

چون به گلزار روی خواب خمار آلوده
گل ز خمیازه آغوش پریشان گردد ۲

هر سیه روز به کیفیت چشمش نرسد
سرمه را جوهر آن نیست که حیران گردد ۳

رنگ از چهره گلهای هوس محو شود
چون سهیل عرق شرم فروزان گردد ۴

شرط عشق است که تا شور محبت باقی است
زخم ناسور به دنبال نمکدان گردد ۵

صائب از پرتو حسن است که بلبل شده است
طوطی از صحبت آیینه سخندان گردد ۶