غزل ۳۲۷۱ - چون ز می صفحه رخسار تو گلگون گردد

چون ز می صفحه رخسار تو گلگون گردد
چشم نظارگیان کاسه پر خون گردد ۱

حسن را آینه صاف بود روشنگر
چه عجب لیلی اگر واله مجنون گردد؟ ۲

کرد از بوسه مرا آن لب نوخط معمور
روزی از پاس نمک داشتن افزون گردد ۳

هرکه دیوانه شد، از پند نگردد عاقل
خون چو شد مشک، محال است دگر خون گردد ۴

خط لب لعل ترا توبه ز خونخواری داد
دل عاشق به چه امید دگر خون گردد؟ ۵

نیست از گرد گنه رحمت یزدان را باک
بحر از سیل محال است دگرگون گردد ۶

فیض حق در دل آلوده نگردد نازل
خم چو بی باده شود جای فلاطون گردد ۷

نرسد دام تهی چشم به گرد عنقا
چون کسی باخبر از عالم بیچون گردد؟ ۸

چاره غفلت سرشار بود بیداری
کاین سپه زود پریشان ز شبیخون گردد ۹

غوطه در خون زده از حسرت شیرین، چه عجب
دوش فرهاد اگر مسند گلگون گردد ۱۰

گر چنین خواجه به سیم و زر خود تکیه کند
زود همصحبت و همخانه قارون گردد ۱۱

حسن صائب ز هوادار کند نشو و نما
سرو در زیر پر فاخته موزون گردد ۱۲