غزل ۳۲۷۲ - گر چنین خون دل ازان طره مشکین گردد

گر چنین خون دل ازان طره مشکین گردد
شانه را دست در آن زلف نگارین گردد ۱

مانع شوخی آن چشم نشد پرده خواب
برق در ابر محال است بتمکین گردد ۲

می بری دلبری ای شوخ زحد، می ترسم
کز گر انباری دل زلف تو بی چین گردد ۳

از جوان حرص فزون است کهنسالان را
خار چون خشک شود بیش شلایین گردد ۴

عالمی گردن امید برافراخته اند
تا به خون که دم تیغ تو رنگین گردد ۵

اگر از باده شود چهره خوبان رنگین
باده از چهره رنگین تو رنگین گردد ۶

چشم خورشید کز او خیره شود چشم جهان
از تماشای رخت مشرق پروین گردد ۷

کوه غم بار به دل نیست طلبکار ترا
که سبکسیر شود سیل چو سنگین گردد ۸

پای خوابیده محال است به معراج رسد
چشم خودبین چه خیال است خدابین گردد ۹