غزل ۳۲۷۶ - وقت ارباب دل آشفته به مویی گردد

وقت ارباب دل آشفته به مویی گردد
صید وحشت زده آواره به هویی گردد ۱

بی تأمل مژه مگشای درین عبرتگاه
که ترازوی مکافات به مویی گردد ۲

درس آزادگیش زود روان می گردد
هرکه چون سرو مقیم لب جویی گردد ۳

عاقبت چون همه را خاک شدن در پیش است
ای خوش آن خاک که جامی و سبویی گردد ۴

جگر سوخته از جنبش مژگان ریزد
چون قلم هر که گرفتار دورویی گردد ۵

زخم شمشیر تغافل همه مخصوص من است
این نه آبی است که هر روز به جویی گردد ۶

صورت خوب به هر مشت گلی می بخشند
تا که شایسته اخلاق نکویی گردد؟ ۷

بهر روشندلی ما دم گرمی کافی است
چشم یعقوب پر از نور به بویی گردد ۸

بس بود از دو جهان محو تماشای ترا
آنقدر وقت که مشغول وضویی گردد ۹

هر غباری که ازو چشم نپوشی صائب
در نهانخانه دل آینه رویی گردد ۱۰