غزل ۳۲۸۷ - کوه در بادیه شوق کمر می بندد

کوه در بادیه شوق کمر می بندد
خاک چون آب روان بار سفر می بندد ۱

نیست از فوطه ربایان جهان پروایش
موی ژولیده خود هر که به سر می بندد ۲

ماه شبگرد من از خانه چو آید بیرون
ماه در خدمتش از هاله کمر می بندد ۳

گوهر پاک مرا کام نهنگ است صدف
کمر کشتی من موج خطر می بندد ۴

تربتش را به چراغ دگران حاجت نیست
هر که از داغ تو آیین جگر می بندد ۵

سنگ می بارد از افلاک، ندانم دیگر
نخل امید که امروز ثمر می بندد ۶

سخن پاک بود در طلب سینه پاک
که گهر در صدف پاک گهر می بندد ۷

می تراود سخن عشق ز لبهای خموش
لنگر سنگ کجا بال شرر می بندد؟ ۸

دشت چون حلقه فتراک بر او تنگ شود
چشم شوخ تو به صیدی که نظر می بندد ۹

چون به زر عمر مقدر نفراید صائب
غنچه چندین به گره بهر چه زر می بندد؟ ۱۰