غزل ۳۳۲۰ - هر کف خاک ز احسان تو جانی دارد

هر کف خاک ز احسان تو جانی دارد
هر حبابی ز محیط تو جهانی دارد ۱

هیچ قفلی به کلید دگری وا نشود
هر زبان گوشی و هر گوش زبانی دارد ۲

خبر دوری راه از دگران می شنود
هر که چون بیخبری تخت روانی دارد ۳

جگر ماست ولی نعمت هر جا داغی است
لاله از سفره ما سوخته نانی دارد ۴

می تواند کسی از خار مغیلان گل چید
که ز هر آبله چشم نگرانی دارد ۵

چشم بر روی مه عید گشاید هر شام
هر که از خوان قناعت لب نانی دارد ۶

رخنه ملک محال است نگیرند شهان
می رسد رزق به هرکس که دهانی دارد ۷

چرخ دل زنده ز همصحبتی خورشیدست
پیر هرگز نشود هرکه جوانی دارد ۸

صائب این آن غزل حافظ شیرین سخن است
کلک ما نیز زبانی و بیانی دارد ۹