غزل ۳۳۴۴ - غنچه راز مرا آه به ناخن وا کرد

غنچه راز مرا آه به ناخن وا کرد
خنده چاک، گریبان مرا رسوا کرد ۱

زخم از پهلوی من طرف نمایان بربست
داغ در سینه من چشم تماشا وا کرد ۲

گریه تلخ مرا خنده او شیرین ساخت
شعله آه مرا قامت او رعنا کرد ۳

شعله حسن، جگر سوخته ای می طلبید
عشق در هر دو جهان گشت و مرا پیدا کرد ۴

ببر ای باد صبا مژده به طفلان هوس
که در باغ نوی سبزه خطش وا کرد ۵

برو ای زورق بی ظرف حباب از سر اشک
موج لنگر نتوانست درین دریا کرد ۶

در هواداری آن زلف کم از شانه مباش
که سر خود همه را در سر این سودا کرد ۷

صائب این تازه غزل را ز تو هرکس که شنید
از سویداش به مجموعه دل انشا کرد ۸