غزل ۳۳۵۲ - رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد

رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد
اینقدر ناز به آیینه نمی باید کرد ۱

در جوانی ز می ناب گذشتن ستم است
شنبه خود شب آدینه نمی باید کرد ۲

می توان تا گره زلف پریشانی ساخت
دل خود را گره سینه نمی باید کرد ۳

می برد دیده بی شرم طراوت ز عذار
جلوه بی پرده در آیینه نمی باید کرد ۴

تا به اکسیر ریاضت نکنی خون را مشک
خرقه چون نافه ز پشمینه نمی باید کرد ۵

تشنه چشمی غم همکاسه ز دل می شوید
باده در جام سفالینه نمی باید کرد ۶

تیغ بر مرده کشیدن ز جوانمردی نیست
غیبت مردم پیشینه نمی باید کرد ۷

می کند فاش زبان راز نهان را صائب
دزد را محرم گنجینه نمی باید کرد ۸