غزل ۳۳۵۳ - رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کرد

رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کرد
زرهی نیست که بتوان به قبا پنهان کرد ۱

این طراوت که گل روی ترا داده خدا
می تواند نفس سوخته را ریحان کرد ۲

گوی خورشید به خون دست ز آسایش شست
حسن روزی که سر زلف ترا چوگان کرد ۳

سرمه خامشی طوطی گویا گردید
بس که نظاره او آینه را حیران کرد ۴

تخم امید من از سعی فلک سبز نشد
دانه سوخته خون در جگر دهقان کرد ۵

هیچ جا زیر فلک قابل آرام نبود
این صدف گوهر محبوس مرا غلطان کرد ۶

غوطه در خون شفق زد ز ندامت صائب
هر که چون صبح لبی زیر فلک خندان کرد ۷