غزل ۳۳۶۰ - برق را در نظر آور به خس و خار چه کرد

برق را در نظر آور به خس و خار چه کرد
تا بدانی که به من شعله دیدار چه کرد ۱

گر بگویم، رود از دست صدف گیرایی
که به آب گهرم سردی بازار چه کرد ۲

میوه چون پخته شود شاخ بر او زندان است
سر منصور به آرامگه دار چه کرد؟ ۳

هدف سوزن الماس شود پرده گوش
گر بگویم به من آن غمزه خونخوار چه کرد ۴

مشتی از خار فراهم کن و در آتش ریز
چند پرسی به تو گردون ستمکار چه کرد؟ ۵

از ترشرویی گردون گله بی انصافی است
خنده برق شنیدی به خس و خار چه کرد ۶

سر به دامان بهارست رگ خواب ترا
تو چه دانی که به من دیده بیدار چه کرد؟ ۷

غافل از خویش نه ای نیم نفس، چون دانی
که تمنای تو با صائب افگار چه کرد؟ ۸