غزل ۳۳۵۹ - تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکرد

تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکرد
مور خط رخنه در آن لعل شکربار نکرد ۱

دهن غنچه تصویر، تبسم زده شد
دل ما نوبر یک خنده سرشار نکرد ۲

رفت چون آبله هر بدگهری دست بدست
گوهر ما ز صدف روی به بازار نکرد ۳

چشم بر شربت خون دو جهان دوخته است
خویش را چشم تو بی واسطه بیمار نکرد ۴

یوسف ما به تهیدستی کنعان در ساخت
جنس خود چون دگران کهنه به بازار نکرد ۵

هرکسی گوهر خود را به خریدار رساند
صائب ماست که پروای خریدار نکرد ۶