غزل ۳۳۶۸ - خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کرد

خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کرد
ز آب حیوان به لب خشک قناعت می کرد ۱

کشتی حوصله طوفانی شبنم می شد
گل اگر از رخ او کسب طراوت می کرد ۲

می شد از غیرت آیینه دل عاشق آب
خوبی معنی اگر جلوه به صورت می کرد ۳

این زمان ناز هما می کشد از سایه جغد
بی نیازی که دو صد ناز به دولت می کرد ۴

این که در کوی تو دل رنگ اقامت می ریخت
کاش بر ریگ روان طرح عمارت می کرد ۵

صفحه روی ترا دید و ورق برگرداند
ساده لوحی که به من دوش نصیحت می کرد ۶

پیشتر زان که دهد خامه به دستش استاد
الف قامت او مشق قیامت می کرد ۷

بی لب لعل تو صائب المی داشت که گل
در نظر جلوه خمیازه حسرت می کرد ۸