غزل ۳۳۶۷ - در چمن جلوه گر آن قامت رعنا می کرد

در چمن جلوه گر آن قامت رعنا می کرد
ناله فاخته را سرو دو بالا می کرد ۱

گر نمی بود تماشای غزالان مانع
گرد ما را که درین بادیه پیدا می کرد؟ ۲

در نظر داشت تماشای خط سبز ترا
خال روزی که در آن کنج دهان جا می کرد ۳

دل به سررشته عیش دو جهان می پیوست
سر اگر در سر آن زلف چلیپا می کرد ۴

پیرهن چاک برون آمده بودی امروز
تا دگر چشم که را بوی تو بینا می کرد؟ ۵

هر سر خار مرا نشتر الماسی بود
تا سپرداری من آبله پا می کرد ۶

تیغ عریان ترا دید و ورق برگرداند
آن که دایم ز خدا عمر تمنا می کرد ۷

گر نمی شد دل بیتاب من از غیرت آب
خشکی شانه چه با زلف چلیپا می کرد ۸

داشت تا گوهر من در دل این دریا جای
ساحل از آب گهر جلوه دریا می کرد ۹

صائب این آن غزل حافظ شیراز که گفت
دیگران هم بکنند آنچه مسیحا می کرد ۱۰