غزل ۳۳۷۰ - چند دل خون خود از دوری احباب خورد؟

چند دل خون خود از دوری احباب خورد؟
کف خاکی چه قدر سیلی سیلاب خورد؟ ۱

ترک آداب بود حاصل هنگامه می
می حرام است بر آن کس که به آداب خورد ۲

شود از زخم نمایان جگرش جوهردار
هرکه از چشمه تیغ تو دمی آب خورد ۳

تا بود دل بصفا، نفس مکدر باشد
دزد بیدل جگر خویش به مهتاب خورد ۴

بیقراری ز رگ جان حریصان نرود
بر سر گنج بود مار و همان تاب خورد ۵

فتنه در سایه آن زلف سیه در خواب است
آه اگر باد بر آن زلف سیه تاب خورد ۶

هرکه چون شبنم گل صاف کند مشرب خویش
آب از چشمه خورشید جهانتاب خورد ۷

روزی بی دهنان می رسد از عالم غیب
کوزه سر بسته چو گردید می ناب خورد ۸

چه کند با جگر تشنه صائب دریا؟
ریگ از چشمه سوزن چه قدر آب خورد؟ ۹