غزل ۳۳۷۱ - اوست عاقل که درین غمکده صهبا نخورد

اوست عاقل که درین غمکده صهبا نخورد
روی دست از قدح و پای ز مینا نخورد ۱

شاهد بیخبریهاست سکندر خوردن
هر که فهمیده نهد پا به زمین، پا نخورد ۲

از دو رویان نتوان داشت طمع یکرنگی
بلبل آن به که فریب گل رعنا نخورد ۳

نکند زحمت ناآمده را استقبال
هر که امروز غم روزی فردا نخورد ۴

همت آن است که موقوف نباشد به طلب
رگ ارباب کرم نیش تقاضا نخورد ۵

ابر نیسان کند از آب گهر سیرابش
هر که صائب چو صدف آب ز دریا نخورد ۶