غزل ۳۳۷۲ - جان ما تاب زهر زلف پریشان نخورد

جان ما تاب زهر زلف پریشان نخورد
دل ما آب ز هر چاه زنخدان نخورد ۱

می این بزم به خوناب جگر آغشته است
طفل بی گریه دمی شیر ز پستان نخورد ۲

تا کسی نشکند آیینه خودبینی را
آب چون خضر ز سرچشمه حیوان نخورد ۳

به تهیدستی و بی برگی خود ساخته ایم
چون سر دار، سر ما غم سامان نخورد ۴

طره خم به خمش شب همه شب می لرزد
که نسیمی به چراغ دل سوزان نخورد ۵

نشود واسطه رزق جهان چون یوسف
هر که یک چند دل خویش به زندان نخورد ۶

رزق ما تنگ زاندیشه بی حاصل ماست
نان کسی می خورد اینجا که غم نان نخورد ۷

نیست سرگشتگی عشق به صائب مخصوص
کشتیی نیست درین بحر که طوفان نخورد ۸