غزل ۳۳۹۷ - در حریمی که گل روی ایاغ افروزد

در حریمی که گل روی ایاغ افروزد
خار در دیده آن کس که چراغ افروزد ۱

لاله تربتش آتش به ته پا دارد
در دل هر که طلب شمع سراغ افروزد ۲

می شود فاخته ای جامه مینایی سرو
گر چنین ناله گرمم رخ باغ افروزد ۳

روزگاری است که در ساغر خورشید، شراب
آنقدر نیست که یک ذره دماغ افروزد ۴

آن که ترساندم از داغ، به آن می ماند
که کسی کوری پروانه چراغ افروزد ۵

هر که در مذهب ما غیرت مشرب دارد
شب آدینه به میخانه چراغ افروزد ۶

انفعالی که ز داغ دل من لاله کشید
شرم بادش که دگر چهره باغ افروزد ۷