غزل ۳۳۹۹ - اشک گرمم جگر وادی محشر سوزد

اشک گرمم جگر وادی محشر سوزد
داغ تبخال به کنج لب کوثر سوزد ۱

آستین دست ندارد به چراغ گل داغ
این چراغی است که تا دامن محشر سوزد ۲

آتش عشق ز خاکستر هندست بلند
زن درین شعله ستان بر سر شوهر سوزد ۳

از می این چهره که امروز تو افروخته ای
گر کنی باد زن از بال سمندر، سوزد ۴

از کلاه نمدی دود کند اخگر عشق
این نه عودی است که در مجمر افسر سوزد ۵

به که سر بر سر بالین سلامت بنهم
چند از پهلوی من سینه بستر سوزد؟ ۶

از چه برده است نواهای ملال انگیزت؟
که بر افغان تو صائب دل کافر سوزد ۷