غزل ۳۴۰۰ - پایم از گرمی رفتار چنان می سوزد

پایم از گرمی رفتار چنان می سوزد
که دل آبله بر ریگ روان می سوزد ۱

وادی شوق چه وادی است که طفلی به هوس
گر کند مرکب نی گرم، عنان می سوزد ۲

حرم عصمت میخانه چه دارالامنی است
شمع مهتاب به فانوس کتان می سوزد ۳

دل بیدار ازین صومعه داران مطلب
کاین چراغی است که در دیر مغان می سوزد ۴

آتشین شکوه ای از لعل تو در دل دارم
که اگر لب بگشایم دو جهان می سوزد ۵

صبح محشر ز جگر صد نفس سرد کشید
همچنان لقمه عشق تو دهان می سوزد ۶

چون به دیوان برم این تازه غزل را صائب؟
که به یک چشم زدن کلک و بنان می سوزد؟ ۷