غزل ۳۴۲۱ - بی تب و تاب به مخمور شرابی نرسد

بی تب و تاب به مخمور شرابی نرسد
تا به آتش نرود کوزه به آبی نرسد ۱

به چه امید به گرد دل خوبان گردد؟
ناله ای را که ز کهسار جوابی نرسد ۲

طمع بوسه و امید شکرخند کراست؟
که به ما زان لب شیرین شکرابی نرسد ۳

زندگی چون شرر از سوختگان است مرا
آه اگر از جگری بوی کبابی نرسد ۴

گل مگر بست ز شرم تو دکان را، کامروز
به دماغم ز چمن بوی گلابی نرسد ۵

عمر چون سیل به این سرعت اگر خواهد رفت
فرصت چشم گشودن به حبابی نرسد ۶

تو به ویرانی دل کوش که آن گنج گهر
نیست ممکن که به هر خانه خرابی نرسد ۷

نیست انصاف که از بحر تو با این وسعت
صائب تشنه جگر را دم آبی نرسد ۸