غزل ۳۴۲۰ - چشم عاشق پی جانان به پریدن نرسد

چشم عاشق پی جانان به پریدن نرسد
دل صیاد به آهو به تپیدن نرسد ۱

اختر عاشق و امید ترقی، هیهات
دانه سوخته هرگز به دمیدن نرسد ۲

بهر گلگونه ربایند ز هم حورانش
کشته تیغ ترا خون به چکیدن نرسد ۳

ما قدم بر قدم جاذبه دل داریم
خبر قافله ما به شنیدن نرسد ۴

به تماشا ز بهشت رخ او قانع باش
که گل و میوه این باغ به چیدن نرسد ۵

قسمت این بود که از دفتر پرواز بلند
به من خسته به جز چشم پریدن نرسد ۶

پرده صبح امیدست شب نومیدی
تا نسوزد نفس اینجا به کشیدن نرسد ۷

دورتر می شود از قطع مسافت راهش
رهنوردی که به منزل به رمیدن نرسد ۸

تو ز لعل لب خود، کام مکیدن بردار
که به ما جز لب خمیازه مکیدن نرسد ۹

در حریمی که من از درد کشانم صائب
بحر را دعوی پیمانه کشیدن نرسد ۱۰