غزل ۳۴۴۱ - من و راهی که ز سر سنگ نشانش باشد

من و راهی که ز سر سنگ نشانش باشد
برق خنجر بلد راهروانش باشد ۱

کی عنانداری بیتابی ما خواهد کرد؟
آن که از رفتن دل آب روانش باشد ۲

از عقیقی است مرا بوسه توقع که سهیل
یکی از جمله خونابه کشانش باشد ۳

نتوان یافت ز پیچیدگی افکار مرا
راه فکر من اگر موی میانش باشد ۴

هر که چون جام درین بزم تهی چشم افتاد
چشم پیوسته به دست دگرانش باشد ۵

سرد مهری چه کند با دل آزاده ما؟
این نه سروی است که پروای خزانش باشد ۶

تیر آهش ز دل سنگ ترازو گردد
هر که از قامت خم گشته کمانش باشد ۷

می برد تربتش از نوحه گران گویایی
هر که گنجینه اسرار نهانش باشد ۸

از ته دل چقدر خنده تواند کردن؟
نوبهاری که به دنبال، خزانش باشد ۹

حسن غافل نشود از دل عاشق صائب
که کماندار توجه به نشانش باشد ۱۰