غزل ۳۴۴۰ - دایم از فکر سفر پیر مشوش باشد

دایم از فکر سفر پیر مشوش باشد
قامت خم شده را نعل در آتش باشد ۱

دامن سوختگی را مده از کف زنهار
که به قدر رگ خامی ره آتش باشد ۲

پاک کن از رقم دانش رسمی دل را
خانه آینه حیف است منقش باشد ۳

در سفر راهرو از خویش خبردار شود
کجی تیر نهان در دل ترکش باشد ۴

عشق حیف است بر آن دل که ندارد دردی
این نه عودی است که شایسته آتش باشد ۵

دردسر بیش کند صندل درد سر عام
ما و آن نخل درین باغ که سرکش باشد ۶

می کشد سلسله موج به دریای گهر
جای رشک است بر آن دل که مشوش باشد ۷

از می لعل رخ هر که نگرداند رنگ
پیش ما همچو طلایی است که بی غش باشد ۸

دل ما با غم و اندوه بدآموز شده است
نیست ما را به خوشی کار، ترا خوش باشد ۹

گر چه در روی زمین نیست حضوری صائب
خوش بود عالم اگر وقت کسی خوش باشد ۱۰