غزل ۳۴۵۵ - هرکه را چشم بر آن گوشه ابرو باشد

هرکه را چشم بر آن گوشه ابرو باشد
دلش آویخته پیوسته به یک مو باشد ۱

نکشد دل به تماشای خیابان بهشت
هرکه را در نظر آن قامت دلجو باشد ۲

خط آن پشت لب از چهره خوشاینده ترست
سبزه را جلوه دیگر به لب جو باشد ۳

صحبت قال شمارند خیال اندیشان
خلوتی را که در او چشم سخنگو باشد ۴

باطن ما بود از ظاهر ما روشنتر
پشت آیینه ما صافتر از رو باشد ۵

سنگ و زر در نظر عارف آگاه یکی است
صدف گوهر انصاف ترازو باشد ۶

می پرد دیده به جوی دگرانش چو حباب
روزی هر که نه از قوت بازو باشد ۷

نیست پوشیده بر او صورت احوال جهان
هرکه را جام جم آیینه زانو باشد ۸

نتوان گوهر نایاب به غواصی یافت
جای رحم است بر آن کس که خداجو باشد ۹

هرکه بی جاذبه آن طرف از جا خیزد
حاصلش آبله پا ز تکاپو باشد ۱۰

بلبلان خود سر و گلها همه بی شرم شوند
گلستانی که در او یک گل خودرو باشد ۱۱

نیست موقوف سبب، سوز دل ما صائب
لاله داغ درین غمکده خودرو باشد ۱۲