غزل ۳۴۵۶ - نیستم گل که مرا برگ نثاری باشد

نیستم گل که مرا برگ نثاری باشد
تحفه سوختگان مشت شراری باشد ۱

باغ من دامن دشت است و حصارم سر کوه
من نه آنم که مرا باغ و حصاری باشد ۲

غنچه آبله ام، برگ قناعت دارم
روزی من ز دو عالم سر خاری باشد ۳

تیره روزان جهان را به چراغی دریاب
تا پس از مرگ ترا شمع مزاری باشد ۴

گل داغی که ازو سینه ندزدی امروز
در شبستان کفن لاله عذاری باشد ۵

خس و خاری که ز راه دگران برداری
در دل خاک ترا باغ و بهاری باشد ۶

به شمار نفس افتاد ترا کار و ز حرص
هر سر موی تو مشغول به کاری باشد ۷

زنده در گور کند حشر مکافات ترا
بر دل موری اگر از تو غباری باشد ۸

عشق بیهوده سر تربیت او دارد
صائب آن نیست که شایسته کاری باشد ۹