غزل ۳۴۶۸ - چند چون طفل ز انگشت کسی شیر کشد؟

چند چون طفل ز انگشت کسی شیر کشد؟
ز استخوان چند کسی ناز طباشیر کشد؟ ۱

شوخی حسن نماند به ته پرده شرم
برق را ابر محال است به زنجیر کشد ۲

صدف ما به رگ ابر دهن وا نکند
زخم ما آب ز سرچشمه شمشیر کشد ۳

نتواند سخن عشق کشید از من، غیر
بیجگر طعمه چسان از دهن شیر کشد؟ ۴

به خرابی چو توان گشت ز سیلاب ایمن
چه ضرورست کسی منت تعمیر کشد؟ ۵

هرکه داند کرم از عفو چه لذت دارد
خجلت جرم ز ناکردن تقصیر کشد ۶

خواب سودازدگان مشق جنون است تمام
از معبر چه کسی منت تعبیر کشد؟ ۷

گره رشته بود مانع جولان گهر
دل چسان پای ازان زلف گرهگیر کشد؟ ۸

نیست چون دامن صحرای طلب را پایان
به چه امید کسی زحمت شبگیر کشد؟ ۹

می شود رزق کمان دست نوازش صائب
گرچه بر خاک هدف را کشش تیر کشد ۱۰