غزل ۳۵۰۱ - بی سخن غنچه لبان مست مدامم کردند

بی سخن غنچه لبان مست مدامم کردند
باده از شیشه سربسته به جامم کردند ۱

استخوان در تن من پنجه مرجان گردید
زان میی کز لب لعل تو به جامم کردند ۲

در طلب رفت چو قمری همه عمر مرا
تا سرافراز به یک حلقه دامم کردند ۳

کوه را لنگر من داشت سبک چون پر کاه
لاله رویان جهان کبک خرامم کردند ۴

سالها سختی ایام کشیدم چو عقیق
تا عزیزان چو نگین صاحب نامم کردند ۵

شدم از لاغری انگشت نما چون مه نو
تا درین دایره چون بدر تمامم کردند ۶

لله الحمد که از خوان جهان روزی من
رغبتی بود که مردم به کلامم کردند ۷

صائب از بی دهنی بود که شیرین دهنان
قانع از بوسه شیرین به پیامم کردند ۸