غزل ۳۵۱۷ - بد درونان که به همواری ظاهر سمرند

بد درونان که به همواری ظاهر سمرند
همه چون آب تنک، پرده سنگ خطرند ۱

دستگیری نتوان داشت توقع ز غریق
اهل دنیا همه درمانده تر از یکدگرند ۲

نه همین سبزه درین راهگذر پامال است
بیشتر تیغ زبانان جهان پی سپرند ۳

عمر جاوید خضر را به نظر می آرند
آه ازین مردم عالم که چه کوته نظرند! ۴

یک حباب است سپهر از قدح لبریزش
زان می ناب که صاحب نظران بیخبرند ۵

نیست از جانب معشوق حجابی صائب
اینقدر هست که دلباختگان بیجگرند ۶