غزل ۳۵۳۹ - غم محال است که تدبیر دل من نکند

غم محال است که تدبیر دل من نکند
این نه برقی است که دلسوزی خرمن نکند ۱

سرو چون قامت عاشق طلبی جلوه دهد
چه کند فاخته گر طوق به گردن نکند؟ ۲

ما و فرهاد به یک زخم ز عالم شده ایم
خون ما خواب به افسانه دشمن نکند ۳

همه شب ناخن من با دل من در جنگ است
چه کند صیقل اگر آینه روشن نکند؟ ۴

بال پروانه ما شمع تجلی طلب است
عشقبازی به جگرگوشه گلخن نکند ۵

بس که غم قفل به دلهای پریشان زده است
غنچه ای در دل شب یاد شکفتن نکند ۶

چشم صائب ز جمال تو چنان معمورست
که توجه به گل و لاله ایمن نکند ۷