غزل ۳۵۴۰ - چرخ هرچند دل اهل هنر را شکند

چرخ هرچند دل اهل هنر را شکند
چون خریدار که رسم است گهر را شکند ۱

کاسه و کوزه افلاک، شکستن دارد
چند بیهوده دل اهل هنر را شکند ۲

چه کمی چشم من از ابر بهاران دارد؟
چون ز مژگان به میان دامن تر را شکند ۳

ای گل ابر، من تشنه جگر را دریاب
به دمی آب که صفرای جگر را شکند ۴

دست بر صاف ضمیران نبود لغزش را
لرزه موج کجا آب گهر را شکند؟ ۵

آب رونق به رخ کار پدر می آرد
صائب آن نیست که بازار پدر را شکند ۶