غزل ۳۵۵۹ - تا حیا سرمه کش نرگس جادوی تو بود

تا حیا سرمه کش نرگس جادوی تو بود
شبنم خلد نظر باز گل روی تو بود ۱

شعله شوخ ملاحت ز رخت می تابید
آب حیوان صباحت همه در جوی تو بود ۲

چشم بر سرمه نمی کرد سیه، مژگانت
وسمه از طاق دل افتاده ابروی تو بود ۳

سرو برجسته بستان رعونت بودی
شاخ گل دست نشان قد دلجوی تو بود ۴

برق با آنهمه شوخی که جهان می سوزد
شرر مرده آتشکده خوی تو بود ۵

لب نهادی به لب ساغر و رفتی از دست
حیف ازان هیکل شرمی که به بازوی تو بود ۶