غزل ۳۵۷۸ - عارف از راه به سجاده تقوی نرود

عارف از راه به سجاده تقوی نرود
تیغ بر کف به سر منبر دعوی نرود ۱

با سیه دل ید بیضا چه تواند کردن؟
زنگ کفر از دل فرعون به موسی نرود ۲

سطحیان چون به ته کار توانند رسید؟
صورت از خاطر آیینه به معنی نرود ۳

خضر از رهزنی موج سراب آسوده است
دل آگاه به دنبال تمنی نرود ۴

در بیابان نتوان زاد ز همراهان خواست
وای برآن که پی توشه عقبی نرود ۵

تشنه میکده از جام نگردد سیراب
به غزال از دل من حسرت لیلی نرود ۶

دل نفس بیهده سوزد به صفاکاری جسم
زنگ از سرو به خاکستر قمری نرود ۷

صائب آید ز پیش نعمت دنیا بی خواست
طالب رزق اگر از پی دنیی نرود ۸