غزل ۳۵۷۷ - دل آگاه به هر شورشی از جا نرود

دل آگاه به هر شورشی از جا نرود
آب گوهر بسر از جوشش دریا نرود ۱

غرض اهل دل از سیر و سفر آزارست
می کشم دامن ازان خار که در پا نرود ۲

بار غم از دل مجنون که تواند برداشت؟
ناقه لیلی اگر جانب صحرا نرود ۳

از نفس زخم دل آینه ناسور شود
درد عاشق به فسونسازی عیسی نرود ۴

می اگر با خبر از آفت صحبت گردد
هرگز از خم به پریخانه مینا نرود ۵

چشم بینا دهن زخم دل آگاه است
خون محال است که از دیده بینا نرود ۶

نقطه بخت سیه، ریخته کلک قضاست
این سیاهی به عرق ریزی دریا نرود ۷

گره از کار جهان وانکند چون دم صبح
دل شب هرکه به دریوزه دلها نرود ۸

جلوه موج سراب آفت کوته نظرست
صائب از راه به آرایش دنیا نرود ۹